|
PijnRevalidatie
|
Voor opgesteld, wil ik mijn dank uit spreken
aan al de therapeuten, die zich vol toewijding dagelijks storten
op de problemen van mede burgers !
|
| Algemeen; |
Zo als ik al zei; gelukkig word er
erg veel goed werk verricht in de diverse revalidatiecentra`s
en door vele toegewijde therapeuten.
Máár, dat er iets gigantisch mis is met in het
byzonder "pijn" revalidatie zal wel duidelijk worden
na het lezen van deze pagina. Zélf ben ik er van overtuigt
dat dit nét als in de medische sectot te maken heeft
met de zelfde factoren nl; verzekeraars, belangenverstrengelingen
en mogelijk letselschadeverhaal ! |
| Verzekeraars; |
Net als in de medische sector, is
men in de revalidatie sector érg beducht van letselschadeverzekeraars
!
Het is dan ook niet verwonderlijk als ik zeg dat ik zélf
aan den lijven heb ondervonden dat in rapportages ineens heel
vaag gedaan werd over eerdere wel heel duidelijk uitgesproken
bevindingen. Net als dat men mij van de een op de andere dag
aan mijn lot over liet, waar over ik maar zeker ook mijn huisarts
en meerdere later bezochte specialisten zich tot op de dag van
vandaag nog steeds enorm verbazen ? |
Belangen-
verstrengelingen ; |
Maar naast de negatieve invloeden
van verzekeraars op de handelswijze van revalidatiecentra,
deed ik onlangs nog een héél merkwaardige ontdekking.
Ik heb nl in de tijd dat ik in het revalidatiecentrum heb
gezeten, héél veel vragen gesteld waar ik niet
of slechts zijdelings antwoord op kreeg. Nou denk ik meestal
niet snel negatief en dus ging ik er maar van uit dat men
daar inderdaad geen antwoord op wist. Máár,
onlangs kreeg ik een héél misselijk gevoel in
mijn onderbuik. Ik kreeg nl de zogenaamde "nieuwe"
whiplash richtlijnen onder ogen van de Nederlandse Vereniging
van Neurologen. En wát schetst mijn verbazing ??
Dat het hoofd van mijn revalidatietraject plaats heeft in
de zogenaamde "meelees groep" van die zelfde richtlijnen
!
Dit houd in dat zij de consept richtlijnen toegestuurd krijgen,
deze nalezen en vervolgens hun bevindingen en op- en aanmerkingen
doen. Een paar keer per jaar komen zij dan gezamelijk bijeen
om hier over te discusieren ! Ik mag dan toch wel aannemen
dat zij die daar in zitting hebben, wel verdraaid goed weten
waar ze over praten. Of de richtlijnen stellen inderdaad net
zo weinig voor als dat ik al dacht, na het lezen van de vele
niet of slecht onderbouwde argumenten.
In ieder geval durf ik te beweren dat ik hier slachtoffer
ben geworden van dwalingen binnen het revalidatie systeem
zoals het er nu ligt voor mn mensen met whiplashverdacht letsel
en ander niet of moeilijk definieerbaar letsel.
Máár er is nog véél meer waar
ik tegenaan gelopen ben, maar dat hoort thuis in het hoofdstuk
kliniek |
| Aandeel
overheid; |
De rol van de overheid binnen deze trajecten is
niet aan voorbij te gaan.. De gezamenlijke klinieken hebben
de overheid van de noodzaak van dit traject weten te overtuigen.
De subsidies die de klinieken ontvangen voor deze trajecten
is dan ook niet misselijk te noemen. Dat is zelfs in de media
breed uitgemeten en de "nieuwe" revalidatie ruimtes,
schieten her en der als nieuwbouw uit de grond ! Dat alleen
al doet de vraag rijzen óf hier niet handig gebruik gemaakt
word van de drang van de overheid om arbeidsongeschiktheid zo
veel mogelijk terug te dringen ? Immers komen er jaarlijks enkele
tienduizenden mensen met whiplashachtige klachten bij. Ik vrees
alleen dat hier wederom de verkeerde mensen garen spinnen bij
het leed van een individu. |
| Poli
of intern; |
In de meeste gevallen kan het traject poliklinisch
doorlopen worden en in specifieke gevallen ook intern indien
men (het team) dat wenselijk acht. Maar meestal word dat gaandeweg
het traject bekeken en zal men in eerste instantie poliklinisch
worden ontvangen. Men hanteerd hierbij vaste criteria waar onder
o.a. dat men niet verder dan 70km van de kliniek vandaan mag
wonen. |
| Biomedisch
model; |
Hierbij veronderstelt men dat de pijn die gevoeld
word, veroorzaakt dan wel in stand gehouden word door een lichamelijk
letsel. Dit werkt enkel dan wanneer klachten van korte duur
zijn, welke op traditionele wijze zijn te verhelpen Echter in
geval van whiplashverdachtletsel is er geen directe oorzaak
te vinden die de pijnklachten verklaren, waar door deze methode
niet werkt. |
| Biopsychosociaal
model; |
Hierbij is men totaal niet gericht op het vinden
van de oorzaak van de pijn ! Men focust zich méér
op de in stand houdende factoren die bij jou mogelijk een
rol zijn gaan spelen nadat je voor het eerst met deze pijn
te maken kreeg. Men stelt dat hier door de pijn op de voorgrond
is komen te staan in het functioneren. Men stelt hierbij dat
niet alleen lichamelijke factoren (spierspanning etc.), maar
ook persoonlijke (perfectionisme etc.) en omgevingsfactoren
(werk, gezin, etc.) een belangrijke rol spelen bij het in
stand houden van chronische pijn. men stuurt dus in deze periode
aan op zelfonderzoek op het gebied van bovengenoemde factoren.
Men beoogt uiteraard het herstel van functioneren. Maar men
stelt daar wel gelijk bij dat je niet volledig van de pijn
verlost zult zijn maar enkel beter leert omgaan met de klachten.
De behandeling is dus NIET gericht op pijnbestrijding !
|
| |
|
| |
help |
|
Kliniek;
| Therapeuten; |
Deze trajecten bieden een team
van therapeuten en dienstverleners onder één
dak, waar onder o.a.; Revalidatiearts, psycholoog, maatschappelijk
werker, fysiotherapeut, bewegingsagoog en Ergotherapeut.
Revalidatiearts;
Deze bekijkt in eerste instantie of het traject wel
geschikt voor je is. Ook houd deze zicht op gebruik van medicatie
en zonodig zal deze medicatie voorschrijven. Eigenlijk behoud
deze het overzicht tussen de diverse disciplines en de uitwerking
daar van. Hij/zij evalueert de vorderingen met de diverse
therapeuten. Deze bespreekt samen met jou de diverse fasen
van het traject na, en bepaalt ook of een traject navolging
zal krijgen of niet.
Psycholoog;
Deze heeft binnen dit traject als taak om met jou je
doelen vast te stellen en te kijken wat er nodig is om deze
doelen te bereiken. Tevens bespreekt deze de belemmeringen
waar je tegenop loopt vanuit je persoonlijkheid. Stressfactoren
thuis en evt traumatische effecten die voortkomen uit het
ongeval etc.etc.
Maatschappelijk werker/ster;
Je krijgt naast persoonlijke problematiek, ook te maken
met sociaalmaatschappelijke problemen, zoals reacties en opstellingen
van je omgeving. De maatschappelijk werker richt zich op de
psychosociale factoren welke je klachten negatief beïnvloeden
en op de gevolgen van de klachten in het dagelijks leven.
Hij/zij bekijkt samen met jou, welke spanningsbronnen in jou
sytuatie aan de orde zijn. Deze kunnen liggen in; werk- /
dagbesteding, relatie, familie vrienden en kennissen, gebrek
aan zelfvertrouwen, verwerking/acceptatie. praktische zaken
zoals financiën.
Aan de hand van een analyse model maakt de maatschappelijk
werker samen met jou een plan van aanpak met als doel het
verminderen van de spanningsbronnen en het verbeteren van
je persoonlijke balans.
Fysiotherapeut;
Fysiotherapie kan binnen de pijnrevalidatie uit de
volgende onderdelen bestaan;
1. Oefentherapie.
2. Ontspanningstherapie (diverse vormen o.a.
adem en ontspanningstherapie, haptonomie)
3. Manuele therapie.
Bewegingsagoog;
Is belast met het sport en spel gebeuren binnen het revalidatietraject.
Hij/zij gaat met jou in beweging en houd nauwlettend raportages
bij over het verloop van klachten en bespreekt deze met je.
Zo kan je grenzen en beperkingen beter zien en anders opvangen.
Ergotherapeut;
Deze richt zich op het verbeteren van functioneren
binnen activiteiten uit het dagelijkse leven. Dit kunnen oefeningen
zijn die u niet (meer) of minder goed kunt uitvoeren. Doelen
van ergotherapie kunnen o.a. gericht zijn op;
1. Optimale wijze van uitvoeren activiteiten.
2. Evenwichtige verdeling van activiteiten
over de dag.
3. Opbouwen van lichamelijke of mentale belastbaarheid
binnen activiteiten.
4. Plezier ervaren in het doen van activiteiten.
5. etc.etc. |
| Vooraf; |
Nadat ik eerst een paar maanden 3 dagen per
week poliklinisch werd behandelt, vond men mij op een dag
elders in het gebouw. Ik was helemaal de weg kwijt en uiteindelijk
wist ik onder begeleiding de wachthal van de psychologe te
bereiken. Haar werd al binnen enkele tellen duidelijk dat
ik zelfs niet eens meer de rit daar naar toe, kon herinneren.
Dat was tóch ruim 80 kilometer die ik zelfstandig door
al het verkeer heen was gegaan ! Hierop werd er spoedberaad
gehouden en werd ik direct intern opgenomen. Men was dus behoorlijk
op de hoogte van mijn omstandigheden, van mijn strijdlust
en doorzettingsvermogen, maar óók van mijn handicaps.
Je zou zeggen dan kan het niet mislukken, en tóch ging
het drastisch fout ! Zoals je hier onder kunt lezen. |
| Géén
onderzoeken? |
Dat de revalidatiekliniek helemaal NIETS aan
onderzoek wilde verrichten om een zo goed mogelijk beeld te
kunnen krijgen van de werkelijke lichamelijke problematiek,
is me enorm blijven verbazen. Inmiddels weet ik dat
dit in alle gevallen van nekklachten zo is. Dat is
op z`n minst opmerkelijk te noemen ?
Ik kwam daar 11 maanden ná het ongeval binnen. Er was
tót die tijd heel erg veel tijd verloren gegaan aan endocryne
en specifieke onderzoeken aan pijnappelklier etc. Allemaal onderzoeken
die erg omslachtig en zeer tijdrovend waren. Dit omdat ik direct
na het ongeval binnen één week, ruim 20 kilo was
aangekomen. Ondanks dat ik helemaal NIETS at ?
Je mag dan verwachten dat men begint met lichamelijke onderzoeken
naar de klachten. Maar in plaats daar van, moest ik maar leren
omgaan met de pijn. Achteraf zeg ik dat het te belachelijk voor
woorden is, maar op dát moment klamp je jezelf aan alles
vast. In de hoop dat je van je klachten af komt. |
| Géén
gehoor ? |
Ik klaagde vanaf het begin, over het feit dat
ik helemaal NIETS kon onthouden en dat het dus onmogelijk was
om maar door te blijven gaan met het afvuren van informatie.
Ondanks die informatie én hun eigen analyse dat ik een
ernstige hersenkneuzing moet hebben opgelopen aan het ongeval,
bleef men mij overvoeren met informatie. Achteraf dus totaal
zinloos want er is helemaal NIETS blijven hangen ! |
| Zakkenvullerij; |
Ik volgde een individueel traject.
Dat wil zo veel zeggen dat je géén groepsaktiviteiten
hebt maar alles individueel gebeurd en aangepast aan jou omstandigheden.
Je deelt enkel een gezamelijke kamer als woonkamer en in geval
van individueel traject, is dit beperkt tot maximaal 3 personen.
Toen ik dus aan gaf dat ik het niet trok, werd me verteld dat
het niet anders kon want we hadden slechts 8 weken en alles
moest binnen die tijd aan bod komen ? Dat hele individuele traject
is dus één grote farce en enkel zakkenvullerij
! |
| Begeleiding
? |
In mijn zgn "proef"periode (waar in men kijkt
óf je een intern traject geestelijk wel aan kan met de
juiste mentaliteit), had ik twee waanzinnige begeleidsters.
Máár toen ik na die 3 weken definitief opgenomen
werd, bleek niet iedereen overde zelfde kwaliteiten en mentaliteit
te beschiukken. Ik werd wel netjes welkom geheten maar voor
de rest kon er amper een woord vanaf. Van begeleiding was dus
absoluut géén spraken. Hij kwam wél s òchtens
mee ontbijten maar om half 4 smiddags was hij gevlogen en zaten
we zonder begeleiding.
Tijdens zo`n traject waarin je hele dagen vult met therapieën
en bezoeken aan psychologenb etc. Krijg je enorm veel te verwerken
en worden je emoties soms behoorlijk geprikkeld. Dan is het
dus JUIST zaak dat je na zo`n vermoeiende dag begeleiding hebt
die je kan opvangen als dat nodig is. Men valt niet in een gat
wanneer men over de gang van de ene naar de andere therapie
gaat, maar juist wanneer men aan het eind van zo`n dag de dingen
gaat verwerken in de woonkamer óf je slaapkamer. Maar
in dat laatste geval werd je zelf eerder nog gecontroleerd maar
aangezien er niemand was, werd je dus aan je lot over gelaten.
Als je dan ook nog eens zo`n karakter als ik heb, vang je zo
veel mogelijk de andere op en ben je feitelijk zélf therapeut
aan het spelen !
Als je dan óók nog eens geconfronteerd word met
het feit dat er voor de zoveelste keer, eten uit onze keuken
verdwenen is, en wij voor de zoveelste keer ons zelf tevreden
moeten stellen met hagelslag, en je vervolgens een begeleider
helemaal rood aan ziet lopen, om zich vervolgens te verontschuldige
dat hij het was die het mee naar huis genomen heeft, zakt mijn
aanzien voor zo iemand zo ver, dat ik daar het liefst zelfs
helemaal niets meer tegen zeg ! Dus al helemaal niets persoonlijk
van aard ! Je snapt dat de rapportages van deze persoon, over
mij, geheel niet klopte !
Van begeleiding was
dus absoluut géén spraken, het heeft
mij enkel nóg meer problemen met "vertrouwen"
opgeleverd ! |
| Praktijk; |
Zoals je ziet, zit er totaal géén
verschil tussen de functie van de diverse beroepsgroepen,
ten opzichten van de diverse beroepsgroepen in je eigen
omgeving. J ekna jezelf dus afvragen of je beter af bent
in een revalidatiekliniek of via een in het lokale ziekenhuis
zitting hebbende revalidatiearts ? Overigens zitten er tegenwoordig
binnen ieder district wel revalidatie artsen in fysiopraktijken
of eigen praktijken. |
| Voordelen; |
Het enige échte voordeel wat ze hebben is dat ze
zich gezamenlijk onder één dak bevinden in een
revalidatiekliniek cq centrum. Met de huidige technieken kan
men nauw samenwerken en blijft het enige voordeel daarbij
dat je zelf niet naar allerlei verschillende adressen hoeft
te gaan. |
| Nadelen; |
Vaak liggen deze revalidatieklinieken niet om de hoek. Het
vergt dus slopende reistijden maar loopt daar naast financieel
enorm in de pappieren. Ook hebben zijn lange wachttijden tot
(schrik niet !!) wel 2 jaar !!! Daar naast zit men strak in
een tijdsschema gepropt, waar door er géén ruimte
voor verlet is, zodat dit vaak tot organisatorische problemen
kan leiden. Er is géén ruimte voor uitloop van
gesprekken cq behandeling omdat na jou de volgende al weer
klaar staat. Men heeft soms erg weinig tijd tussen de diverse
disciplines, waar door het zéér belastend kan
zijn ! |
| Profijt; |
Uiteindelijk is er slechts één ding van
belang nl; Heeft zo`n traject wel enig profijt ?
Om eerlijk te zijn, ben ik van mening dat er op dit moment
met het huidige aanbod, weinig extra word geboden !
Hiermee bedoel ik, dat wat in de diverse revalidatieklinieken
geboden word, géén toegevoegde waarde heeft
ten opzichten van een revalidatiearts in een lokaal ziekenhuis,
welke zijn cliënt naar de diverse therapeuten stuurt
met een gericht doel en de juiste feedback !
Bovendien zijn deze trajecten absoluut NIET medischwetenschappelijk
bewezen en vind ik het vreemd dat de overheid hier zo ontzettend
veel subsidie verleent terwijl er andere niet reguliere
sectoren elders wel gesteunt worden die in Nederland geen
voet aan de grond kunnen krijgen. Hier is duidelijk spraken
van voorkeursbehandeling van reguliere circuit !
Bovendien is het slagen van zo`n traject van een aantal
factoren afhankelijk nl;
1. Om te beginnen heeft zo`n dergelijk
traject pas dan zin, als werkelijk alles in het werk is
gestelt om het wérkelijke letsel in beeld te krijgen
!
2. Dient men daar zélf ook absoluut
van overtuigt te zijn dat dit gebeurd is.
3. Wanneer men de trajecten aanpast, omdat
er nog behoorlijk wat aan schort !
Ik zal ze hier onder verder beargumenteren.
1;
Het is heel vreemd maar daar waar de een al 10/20 jaar van
het kastje naar de muur gestuurd word, word de ander al
na 3 tot 4 maanden aangemeld voor whiplash cq pijnrevalidatie.
Dat is niet alleen absurt te noemen maar zélfs crimineel,
daar iedreen die een beetje op de hoogte is van wat whiplash
nou eigenlijk inhoud, weet dat whiplash uitsluitend aante
tonen is vanuit de gevolgschade die het op termijn oplevert.
De diagnose whiplash kan dan ook pas na minimaal 1 tot uiteindelijk
zelfs 8 jaar worden gesteld !
Om dat vast te kunnen stellen, dient men op z`n minst binnen
2 maanden ná het ongeval, foto`s gemaakt te hebben,
om überhaupt gevolgschade vast te kunnen stellen uit
vergelijkend beeldonderzoek. Wáárom word er
dan nóg steeds ontzettend moeilijk gedaan om foto`s
te maken als mensen met nekklachten komen na een ongeval
? Ik vind dat niet alleen schandalig maar zou het haast
crimineel willen noemen ! Hiermee ontneemt men de patiënt
een reële kans op herstel !
Maar om daar hier niet te ver over uit te wijden.... Dát
wetende is het natuurlijk helemaal uit den bozen dat mensen
al binnen 1 jaar en na nauwelijks onderzoeken gehad te hebben,
in een dergelijk traject (eindstation) geplaatst worden.
Men dient éérst zaken te hebben gedaan als
foto`s en mri`s maken en evt dopleronderzoek etc, gedaan
te hebben alvorens mensen in een pijntraject te stoppen.
2;
Niet alleen dienen medisch specialisten er alles aan gedaan
te hebben om de oorzaak en het letsel écht boven
water te halen. Maar dien je daar als patiënt ook daadwerkelijk
van overtuigt te zijn, dát dit ook gedaan is. Als
je ook maar enigszins twijfelt, heeft dat uiteindelijk een
negatieve invloed op de resultaten !
3;
De huidige trajecten houden géén rekening
met de individuele problematiek omdat daar gewoonweg geen
"tijd" (ruimte) voor gelaten is. Onder individuele
trajecten verstaat men enkel dat gesprekken met psychologen
en maatschappelijk werker, niet in groepsverband plaats
vind en dat men (wanneer men intern zit), niet met een grote
groep na afloop dagprogramma over blijft maar hooguit met
4 tot 6 mensen. En dat men hooguit met 2 man op een kamer
slaapt ipv in groepsverband.
Maar DAT is niet individueel !!!!
Individueel betekent, aangepast aan persoonlijke problematiek.
Ofwel, als blijkt dat iemand niet voldoende opname capaciteit
bezit, het programma aangepast word aan het "kunne"
van de patiënt, en dát gebeurd dus niet want
zo`n traject is gebonden aan bepaalde voorwaarden anders
is er géén recht op subsidie !
|
| Persoonlijke
Schade; |
Door hun gehele handelswijze, heb ik beslist enorme extra
schade geleden naast dat het me héél veel
energie, tijd en geld gekost heeft !
Had men accuraat gehandeld, had men (nét zoals 2
jaar later het revalidatiecentrum voor psychosomatische
klachten deed), geconcludeerd dat er té weinig of
liever gezegt, géén onderzoek was verricht
naar de oorzaak van mijn letsel.
Had men alsnog de juiste onderzoeken laten verrichten en
had ik niet nóg eens 2 jaar van het kastje naar de
muur gestuurd geweest om er uiteindelijk tóch achter
te komen dat ik een acute nekhernia en ernstig hersenletsel
aan het ongeval had overgehouden !
Dan was de ingetreden degeneratie misschien "tijdig"
ontdekt geweest en had men erger kunnen voorkomen ! Dan
had ik niet dagelijks zélf na hoeven te denken en
dingen hoeven te bedenken om zélf een traject te
zoeken en samen te stellen én was ik daar wellicht
een stuk verder mee. Had ik niet zo veel toestanden met
het UWV gehad en wél een volledige uitkering mogen
ontvangen ipv het zakcentje (want méér is
het niet) wat ik nu krijg. Had ik niet al die beroepzaken
aan hoeven te spannen ! En had ik vooral, misschien zelfs
wel véél minder pijn en dát is waar
het in beginsel om begon !
|
| Maatschappelijk
ongeaccepteerd; |
Één punt heb ik in het geheel nog niet
genoemd en wil ik hierbij alsnog aantekenen. Dat is dat
je maatschappelijk NIET geaccepteerd word met dat wat je
volgens de revalidatiekliniek aan de dag moet leggen !
Zodra men in een pijnrevalidatietraject verzeilt raakt,
zijn deze als volgt ingedeeld.
week 1 tm 4 afbreuk aangeleerde en ondergrens opzoeken
week 4 tot 6 uitlijnen nieuwe informatie
week 6 tm 8 in praktijk opbouwen nieuw geleerde
Die 8e week volgt mééstal na 2 maanden in
de vorm van een "terugkom week"
Hier gaat men kijken óf men idd in staat is geweest
om het geleerde vast te houden om binnen de belastbaarheidgrenzen
te blijven.
Échter zit hier een héél grote discrepantie
in nl, dat UWV, verzekeraars en werkgevers dit niet als
acceptabel willen zien !
Je mag dus feitelijk maar weinig doen, maar gelijkertijd
zegt het UWV, u kunt gewoon dagelijks werk verrichten dús
géén inkomsten ! Ofwel, je word financieel
( door het UWV) verplicht om je hele revalidatietraject
maar meteen door het toilet te spoelen !
DIT zou bij wet verboden moeten worden !!
|
| Resumé; |
Ondanks mijn eigen zéér slechte
ervaringen in revalidatiekliniek Het Roessingh, ben ik er
van overtuigd dat zgn pijntrajecten "goed" kunnen
zijn !
Máár .....
Dan moet het op professionele wijzen gebracht worden.
Moet de patiënt wérkelijk de belangrijkste partij
zijn.
Moet er absoluut alle onderzoek zijn verricht wat mogelijk
is, om oorzaak aan het licht te brengen.
Moet de patiënt ook daadwerkelijk het gevoel hebben
dát dit ook is gebeurt.
Moet er minimaal 1 óf méér jaren verstreken
zijn ná het oplopen van de klachten en deze onophoudelijk
aanwezig zijn geweest.
Moet er een kwaliteitscontrole gehouden worden.
Moet adviezen van revalidatiecentra bindend zijn voor UWV,
verzekeraars en ander maatschappelijk belanghebbende zodat
een patiënt nóóit in twéé
werelden tegelijk dient te leven !
Indien
het zó uitgevoerd word, denk ik dat het velen enorm
verder zal kunnen helpen !
|
| |
|
| |
|
| |
|
Wát hoop ik hier mee te bereiken ?
| 1. |
Dat op de eerste plaats mede lotgenoten,
niet net als ik tegen een kater op lopen doordat ze al hun
hoop op deze vorm van therapie hebben gevestigt, terwijl er
duidelijk van alles aan schort.
|
| 2. |
Dat de overheid méér aan kwaliteitscontrole
gaat doen om al deze wanprestaties aan banden te leggen. |
| 3. |
Centra`s zich zelf eens flink critisch onder de loep gaan
nemen. |
Deze pagina is nog nog niet af, maar uitbreiding volgt binnen enkele
dagen.
Mijn excuses voor dit ongemak !
|
| Partners |
Pas toen ik zélf
slachtoffer werd, vielen de puzelstukjes op z`n plaats,
welke ik eerder als Partner Van, niet kon vinden. Terwijl
"juist" de partner de belangrijkste rol speelt
in het leven van een slachtoffer ! Lees verder op de
absoluut verhelderende partner
pagina ! |
|
Letselschade
Startpagina`s |
|
Over
slachtoffer.totall.eu |
| slachtoffer.totall.eu
is een initiatief van een mede verkeersslachtoffer en
in het leven geroepen om alle wan-prestaties van de
diverse ....
lees hier verder
>> |
|
|
