|
Medische aspecten
|
| Hier
komen enkele pagina`s over o.a. hersenletsel etc.
Hersenletsel
Hersenstambeschadiging
Whiplash
|
|
|
|
De omgeving van een slachtoffer heeft méér te
betekenen dan men denkt en zo ook véél meer
impact op een slachtoffer als dat men denkt. Vandaar dat ik
iedereen die op welke mannier dan ook tot de omgeving van
een slachtoffer behoort, aan raad om deze pagina een GOED
door te lezen ! In de praktijk gebeurt er iets héél
merkwaardigs nl; Iemand die een gebroken been of arm opgelopen
heeft door een ongeval(waar we weten wát
we kunnen verwachten), kan vaak op méér
sympathie rekenen dan iemand met complexe klachten. Schijnbaar
is men bang voor confrontaties met ons eigen innerlijke wezen
?
Neem van mij aan; Het is ongelooflijk moeilijk en
zelfs onmogelijk om jezelf te verplaatsen in een slachtoffer.
Dat kan ik met zekerheid zeggen omdat ik eerder zelf partner
van iemand was die grotendeels de zelfde problematiek mee
heeft gemaakt als ik nu mee maak, met die mazzel dat het bij
haar uiteindelijk de goede kant op is gegaan en bij mij aleen
maar steeds verder gaat. En juist omdat ik met zekerheid kan
zeggen dat het je nóóit lukt, heb ik deze handleiding
voor omgaan met slachtoffers gemaakt.
Ik beroep me bij het samenstellen van deze pagina (en eigenlijk
gehele website), daar naast o.a. op de ervaringen die ik opgedaan
heb als beheerder van www.whiplashinformatie.nl.
En mijn eigen eerdere achtergrondkennis. De vele mails die
ik dagelijks ontvang en de dagelijkse reakties en vragen op
het forum, hebben me daar bij een héél goed
beeld gegeven van de problemen waar menig slachtoffer met
complexere letsels/klachten tegenaan lopen in hun relaties.
|
| WElke
betrokkenen behoren nu eigenlijk tot die omgeving van een
slachtoffer ?
Hier onder heb ik al deze relatie`s voor u op een rijtje gezet
!
Door op betreffende betrokkene te klikken kom
je rechtstreeks bij bijbehorende onderwerp.
Elk onderwerp bestaat uit twee delen nl; Als éérste
wat het slachtoffer ervaart en als twééde "hoe"
je daar mee om kan gaan als relatie van. |
Familie; |
Partner;
Ouders
Kinderen;
Opa`s en Oma`s;
(ofwel overige familie)
Oom`s, Tantes, neven en
nichten; (ofwel overige familie)
|
Privé; |
Vrienden / vriendinnen
|
Zakelijk; |
Werkgevers
collega`s
Leraren
Mede studenten |
Overige; |
Buren
(en overige hulpdiensten ter plekken)
Verenigingen etc.
Lotgenoten
|
| |
| Partner; |
Een slachtoffer als partner hebben
is héél moeilijk. Je wilt nl alles doen om je
partner zo goed mogelijk verder te helpen. Maar juist om die
rede is het voor jou als partner van enorm groot belang dat
je zo veel mogelijk van je partner te horen krijgt. Dáár
gaat het veelal fout !
Door dat men zich zo graag in wil leven, heeft men vaak niet
door dat men de partner (het slachtoffer) gaat overvragen.
Dat gebeurt in de vorm van letterlijk te veel vragen maar
ook middels de houding die je (ongemerkt) aan neemt. Ik zet
"ongemerkt" expres tussen haakjes omdat dit in het
ene geval wél ongemerkt gebeurt en soms ook bewust.
Waar men echter geheel aan voorbij gaat in deze hulpverlenende
houding, is dat het slachtoffer in de meeste gevallen zélf
niet eens snapt wat er allemaal met zichzelf gebeurt. Immers
hebben ze niet alleen te kampen gekregen met lichamelijk letsel
maar óók met persoonsveranderingen. Alles wat
in het leven gebeurt, heeft invloed op je. Soms zoveel dat
men zichzelf niet meer herkend en feitelijk zichzelf weer
helemaal opnieuw moet gaan leren kennen en invulling gaan
geven aan ....
Het is dus niet vreemd dat een slachtoffer op heel veel vragen
geen antwoord kan geven omdat ze er simpelweg voor zichzelf
niet eens een antwoord op hebben.
Naast de lichamelijke en geestelijke impact die het ongeval
teweeg gebracht heeft, krijgt een slachtoffer met nog een
aantal zaken te maken zoals; Negatieve houding van tegenpartij,
verzekeraar etc. Het huidige systeem laat weinig ruimte voor
begrip (helaas), zoals elders op de site al wel duidelijk
is geworden. Ik durf zelfs te stellen dat het hele nátraject
méér geestelijke schade oplevert dan het ongeval
zelf.
Dit leverd een bijkomend probleem op. Een slachtoffer is nog
steeds partner van iemand en in veel gevallen ook nog eens
met kinderen daar bij. Als slachtoffer maak je jezelf enorm
veel zorgen, zeker in het begin.
Denk aan bv;
Ik kan van hem/haar niet verlangen dat hij/zij naast zijn/haar
fultime werk, ook nog eens op laten draaien voor het huishouden.
Of ook nog eens met mij naar doktoren etc gaat. Dat hij/zij
na zijn/haar werk ook nog eens boodschappen gaat doen en voor
het eten zorgt, omdat ik het niet kan. Dat hij/zij ook nog
eens de kinderen moet verzorgen. Dat de kinderen stil moeten
zijn omdat ik zoveel moet rusten. Dat ik nee moet zeggen als
ze op schoot willen zitten, omdat de pijn het niet toelaat.
Dat ik als enigste ouder niet meega met een schooluitje, omdat
ik het lichamelijk niet kan. Houd hij/zij nog wel van mij.
Ben ik geen blok aan zijn/haar been. Hoe gaan we het financiëel
redden ? etc.etc.etc.
Als je dát naast het eerdere gegeven neer legt,
snap je dat je jezelf nóóit in kunt leven in
hoe en wat er in een slachtoffer om gaat.
Wát kan ik daar mee ?
Het aller belangrijkste wat je als partner kan doen is,
begrip en warmte tonen !
Laat duidelijk en regelmatig merken dat je er voor hem/haar
bent, maar dat hij/zij wél zelf aan moet geven wat
hij/zij van je verlangt.
Daar naast vooral héél veel gedult hebben en
vooral uitnodigend opstellen als het gaat om gesprekken voeren
want praten is wel het voornaamste om je relatie in stand
te houden en dan vooral het slachtoffer laten praten.
|
| Ouders |
Voor ouders kan het zeker zo moeilijk zijn als
voor een partner. Dat is vooral afhankelijk van de leeftijd
van het slachtoffer en zijn/haar zelfstandigheid. Een kind dien
je uiteraard geheel anders te behandelen dan een volwassen kind
(blijven immers toch je kind, grinnn <---
lees > knipoog)
Voor een groot gedeelte komt dit overeen met "partner"
zijn, vandaar dat ik adviseer om dat ook eens te lezen.
Echter zijn er een paar verschillen waar men terdegen rekening
mee dient te houden.
Moet je een kind juist wél heel erg geruststellen en
bemoederen, moet je dat bij een volwassene juist NIET doen.
Zoals u elders op de site heeft kunnen lezen, komt er naast
verwerking van het trauma en het lichamelijk herstel, nog véél
meer op uw kind af. ONDERSCHAT DAT NIET !
Het gemene in de relatie van ouder en kind is dat uw zoon/dochter
in een enorme tweestrijd met zichzelf terecht kan komen. Enerzijds
zoeken ze nl steun bij u, maar anderzijds willen ze u ook niet
bezwaren met hun probleem. Zijn ze bang dat u ze niet zult begrijpen,
maar willen ze ook geen enkel risico lopen dat ze buitengesloten
worden. Dat maken ze namelijk vaker mee dan menigeen denkt.
Wát kan ik daar mee ?
Je moet vooral wel open staan voor ze en het zeker NIET te licht
opvatten en bagataliseren want dat is de grootste en meest voorkomende
fout die ik heb zien maken, met desastreuse gevolgen.
Nou zijn een aantal letsels als hersenletsen en whiplashletsel
al niet de meest eenvoudige letsels waar men mee te maken kan
krijgen en word het er door specialisten etc bepaald niet makkelijker
op gemaakt. Waar door ouders snel geneigt zijn om te zeggen/denken;
Zie je nou wel, het valt allemaal wel mee.
NEE, dat valt het beslist NIET !
Bijkomend effect hierbij is ook dat er een grote generatiekloof
ligt. Oudere mensen hebben over het algemeen een blind vertrouwen
in dat wat iemand in een witte jas zegt maar uitgerekend bij
deze letselsoorten kán dat wel eens héél
bedrogen uitkomen.
Kort gezegt komt het hier op neer; Steun uw kind door dik en
dun. Laat voelen dat u er bent en bagataliseer de klachten niet
! Ga vooral NIET in de fout door u te laten leiden door de uiting
van slechts één specialist. |
| Kinderen; |
Als slachtoffer met een gezin, komen er nog véél
meer zaken om de hoek kijken. Je wilt immers het aller beste
voor je kinderen en ze zeker NIET de dupe laten worden van jou
problemen ! Hier door komt het méér dan eens voor
dat het slachtoffer binnen deze relatie van moeder/vader en
kind, een heel stuk verder gaat dan in andere relaties. Echter,
zoals altijd geld, je kan even over je grenzen heen stappen,
maar er zal een moment komen dat men terug geworden word.
Psychisch misschien wel de meest bezwarende relatie, vooral
wanneer kinderen nog klein zijn. Men word geconfronteerd met
het feit dat men het kind niet meer op kan tillen zoals voorheen.
Of men loopt op een gegeven moment tegen het feit aan dat men
tegen het kind moet gaan zeggen; Sorry, maar je kan niet op
schoot komen zitten. Nee, pappa/mamma kan niet met je stoeien/dollen.
En nóg erger is het als je je kinderen dingen moet laten
doen als , zelf eten maken, boodschappen tillen en meewerken
in het huishouden etc, terwijl ze daar qua leeftijd eigenlijk
helemaal nog niet mee bezig moeten zijn.
Of nóg erger; Je ziet als kind dat je vader/moeder altijd
maar weer vreselijke pijn heeft. Dat je vader/moeder niets leuks
meer kan doen. Nooit meer ergens samen met je naar toe kan.
Veel verdriet heeft etc.etc.
Wát kan ik daar mee ?
Als kind kan je daar weinig mee.
Het enige wat je kan doen is zoveel mogelijk helpen en vooral
veel liefde geven ! |
| Opa`s
& Oma`s; |
Tja, je ziet dat je kleinkind pijn heeft.
Je snapt alleen totaal niet wat hij/zij nou werkelijk mankeert
want al die hedendaagse termen maken het er beslist niet gemakkelijker
op !
Je vormt je idee over het geheel aan de hand van wat je ziet
en hoort.
Maar wát zie en hoor je nou eigenlijk ?
Helaas zijn me een aantal gevallen bekend waarbij het slachtoffer
bij de eigen ouders tegen muren van onbegrip op loopt. Denken
ze rust en vooral erkenning te vinden bij opa en oma, blijkt
dat zij zich hebben laten beïnvloeden door de houding van
ouders.
Niet iedereen is in de gelukkige omstandigheid meer dat hij/zij
nog een opa en/of oma hebben. Maar als je nog wél in
die gelukkige omstandigheid bent en je bemerkt dat ook zij als
het ware een deur naar je dicht gooien, word je wereldje wel
héél erg klein.
Wát kan ik daar mee ?
Blijf als opa en/of oma ten allertijde onbevooroordeelt en geef
het slachtoffer ten aller tijden het voordeel van de twijfel.
Ga nóóit in discussie met uw eigen kinderen (de
ouders van het slachtoffer) maar blijf neutraal. De grootste
waarde die U voor uw kleinkind kunt betekenen is een veilige
plek waar ze hartelijkheid en warmte krijgen ! |
| Oom`s,
tantes, neven, nichten; |
Ook voor oom`s/tante`s, neven en/of nichten is
het erg moeilijk om een juiste houding aan te nemen want, je
staat er te ver vanaf om inhoudelijk mee te kunnen praten. Toch
wil je graag verder helpen. Maar juist die onwetendheid van
wat er precies allemaal speelt maakt dat er een onzichtbare
grotere kloof is ontstaan, zonder dat je het jezelf op dat moment
beseft.
Deze onzichtbaar gegroeide kloof voelt men wel degelijk want
als oom/tante of neef/nicht, weet je nooit zo goed wat voor
houding dat je aan moet nemen. Moet je terughoudend zijn of
juist initiatief nemen ?
Helaas heb ik ook nogal eens moeten lezen dat men tegen onbegrip
opgelopen is. Dat er een escalatie plaats gevonden heeft, die
eigenlijk helemaal niet nodig was geweest omdat het geen kwestie
is van onbegrip maar eerder een ongelukkige samenloop van onwetendheid
van de ene kant en het zoveelste onmachtsgevoel van het slachtoffer
omdat hij/zij voor de zoveelste keer het gevoel kreeg dat men
niet begrepen werd of men hen niet wilde begrijpen.
Wát kan ik daar mee ?
Het is voor een partner en ouders al verdomd moeilijk om zich
in te leven in de werkelijke toestanden die er in en om het
slachtoffer afspelen, dat het als oom/tante of neef/nicht al
helemaal niet te doen is. Baseer je houding nóóit
op signalen die je van "andere" dan het slachtoffer
zelf hebt opgevangen. Laat merken dat (indien je wilt helpen)
je een luisterend oor voor het slachtoffer wilt zijn en geef
daarbij duidelijk aan dat je waarschijnlijk niet altijd een
antwoord hebt.
Juist die onzichtbare kloof kan je enorm goed gebruiken om het
slachtoffer daadwerkelijk te helpen ! Want juist omdat je er
wat afstandelijker en dus nuchterder tegenover kunt staan, zou
je een hoop voor het slachtoffer kunnen betekenen ! Zo zou je
op internet opzoek kunnen gaan naar antwoorden of mogelijke
handreikingen waar het slachtoffer mogelijk mee verder kan komen.
Doe echter alléén dingen wanneer je die vooraf
voorgestelt hebt en door het slachtoffer goed bevonden is, anders
word het mogelijk vertaalt als bemoeizucht. |
| |
Privé relatie`s; |
| Vrienden; |
Vrienden zijn voor iedereen héél
belangrijk en voor een slachtoffer helemaal !
Als slachtoffer met langdurig en ernstig belemmerend letsel,
voel je jezelf al snel teveel. Je wilt niet dat je vrienden
alles wat je eerder samen deed, op gaan geven voor jou. Ook
wil je je vrienden niet lastig vallen met jou ellende.
Vaak zie je dat slachtoffers zich gaan afzonderen. Praktisch
gezien is dat ook niet zo moeilijk want ze hebben allerlei zichtbare
excusses om dat te vergoelijken. Zich niet beseffende dat ze
hiermee hun eigen sociale leven aan het vernietigen zijn en
uiteindelijk in alle eenzaamheid thuis komen te zitten. Helaas
ken ik daar heel tragische gevolgen van.
Wát kan ik daar mee ?
Om te beginnen moet je het als vrienden nóóit
toelaten dat iemand thuis gaat zitten wegkwijnen. Zelfs niet
als ze allerlei bezwaren oproepen, want diep in hun hart willen
ze heel anders ! Je kan het een enkele keer accepteren maar
als het een blijvend effect heeft, zet ze dan gewoon keihard
voor het blok (mists het ook idd verantwoord is). Verder kan
je alleen laten weten dat je er voor ze bent en zult blijven.
|
| |
Zakelijke
relatie`s; |
| Werkgevers; |
Ik hoor jullie al denken, wat doet een werkgever
hier want idd de relatie tussen werkgever en werknemer is in
eerste instantie gebaseerd op financiële belangen. Het
komt echter heel erg vaak voor dat er méér dan
alleen maar financiëel belang is. Je gaat er immers beiden
toch vanuit dat je een levenslange samenwerking er op na houd,
mits alles goed blijft gaan. Vandaar dat deze hier tóch
genoemd word.
Voor een slachtoffer komen beide aspecten om de hoek kijken.
Welke van de twee bovenaan staat is van persoon tot persoon
en van situatie tot situatie verschillend. Ik vertaal ze dan
ook in willekeurige volgorde.
Slachtoffers voelen over het algemeen een grote sympathie voor
hun werkgever en vinden behoud van hun werk enorm belangrijk.
Niet in de minste plaats omdat het een groot deel van hun leven
bevat. Verlies van werk, raakt een slachtoffer dan ook enorm
!
Helaas blijkt in de praktijk dat slachtoffers slechts in beginsel
op wederzijdse sympathie kunnen rekenen maar zodra blijkt dat
ze langdurig uitgeschakelt zijn óf zelfs de kans groot
geacht word dat ze niet meer hun plaats in kunnen nemen, verdwijnt
deze sympatie. Sterker nog, de eerdere sympathie slaat om in
vijandig en afstandelijk gedrag.
Men beseft zich als werkgever NIET, welke psychische schade
men aan het slachtoffer toe brengt ! Maar ook niet dat zij zélf
de deur dicht gooien mbt tot een nieuwe samenwerking.
Wat mij ook nogal vaak ter oren komt en wat ik eigenlijk ook
erg bedroevend vind, is dat de tijd van fruitschalen en andere
opkikkertjes, ver achter ons schijnt te liggen ?
Ik ben van mening dat juist gezien slachtoffers steeds vaker
te maken krijgen met onbegrip van medici (onder invloed van
verzekeraars belangen), het enorm belangrijk is dat juist de
werkgever wél begrip en interesse toont en niet vanwegen
zakelijk belang maar vanuit het oogpunt van "mens"
zijn. Hiermee krijgt de wergever beslist zijn werknemer eerder
overeind !
Wát kan ik daar mee ?
Toon begrip, bied hulp maar wél vanuit het belang van
het slachtoffer en NIET vanuit economisch oogpunt. Val ze niet
wekelijks lastig maar neem wel eens in de 3 tot 4 weken even
contact op. Vraag niet wanneer men weer denkt te kunnen beginnen
maar vraag hoe of het er nu mee gaat. Als u vervolgens zelf
een beetje nadenkt, kunt u best een aardige voorstelling maken.
U bereikt hiermee dat het slachtoffer zijn/haar vertrouwen in
u niet verliest ! Voor nog meer inzicht raad ik u aan om de
rest op deze pagina en website goed tot u door te laten dringen. |
| Collega`s; |
Collega`s behoren ondanks de zakelijke insteek,
absoluut tot de sociale kring van een slachtoffer !
Het slachtoffer heeft absoluut dan ook schuldgevoelens naar
directe collega`s toe, omdat ze zich er absoluut van doordrongen
zijn dat zij het werk van het slachtoffer er bij krijgen. Het
is daar door des te triester om te vernemen dat steeds vaker
mensen vanuit jaloesie menen te moeten kijken naar slachtoffers.
Onlangs kreeg ik te horen dat een slachtoffer te horen had gekregen
of ze aub niet zo net gekleed op het bedrijf wilde komen. Collega`s
hadden opmerkingen gemaakt over het feit dat ze een iets gebruind
gezicht had en er zo netjes bij liep, terwijl zij haar werk
stonden te doen.
Ik weet niet maar volgensmij mis ik was ?
Jalloers op iemand zijn waarvan het leven zowat geheel aan groezelementen
ligt ??
JA, helaas komen mij steeds vaker dit soort valse en foute jaloesieén
ter oren.
En dat terwijl dat zelfde slachtoffer met knikkende knieën
van angst naar het bedrijf komt. Zelf aangeprate angst voor
kritiek, omdat men zélf een groot gevoel van falen heeft
! Heb ik het nog niet over het gevoel van gemis, want als je
werk je ontnomen word, valt er een enorme sociale leegte.
Wát kan ik daar mee ?
Blijf vooral jezelf !
Houd de relatie zoals hij binnen het werk was, in stand !
Als je dus een persoonlijke realtie had, ga dan tijdig een keer
langs om deze relatie in stand te houden. Had je een relatie
op afstand, houd dat dan ook zo, al zal een bezoekje op z`n
tijd beslist geapricieerd worden !
Ga in ieder geval niet mee in zgn colegiale grapjes en kletspraat
want er zijn beslist (hoe onvoorstelbaar ook) collega`s die
daadwerkelijk jaloers zijn, enkel omdat zij moeten weren en
de ander in hun ogen alleen maar lekker thuis is.
|
| Leraren; |
Slachtoffers die nog op school zitten, hebben
gelukkig niets van doien met collega`s. Echter zijn er wél
enkele vergelijkingen te trekken. Menig leerling kijkt helaas
niet verder dan; Hij/zij is lekker thuis en ik moet gewoon elke
dag weer in die vervelende schoolbank zitten. Maar óók
leraren spelen een belangrijke rol hier in !
Met alle goede bedoelingen én gebrek aan inhoudelijk
inzicht in de werkelijke problematiek van het slachtoffer. Men
is té veel gericht op presteren. Van een kant absoluut
geen verkeerde instelling, maar voor een slachtoffer absoluut
killing !
Elk slachtoffer hunkert er naar om zo snel mogelijk alles achter
zich te kunnen laten en weer snel verder te gaan met hun studie.
Daar schuilt dan ook een heel groot gevaar in !
De combinatie van een pushende leraar én eigen drang
om wsnel alles achter zich te laten, resulteerd in de praktijk
met grote regelmaar in een poging om veel te vroeg weer belasting
aan te gaan, met gevolg dat het slachtoffer alsnog af zal haken
omdat hij/zij het niet aan kan.
Een ook vaak geopperd probleem is dat slachtoffers tegen onbegrip
van mede leerlingen oplopen. In het ene geval is het jaloesie
en in het andere geval een totaal gebrek aan inzicht, waar door
er onzekerheid ontstaat. Onzekerheid vertaalt zich vervolgens
weer in afkeurig gedrag. De gevolgen die hier uit voort kunnen
komen zijn niet licht op te vatten. Vaak als een slachtoffer
weer zijn/haar studie hervat is er wel spraken van lichamelijk
herstelt zijn, maar geestelijk herstel heeft meestal nog zijn
na-effecten. Hier door is het juist des te belangrijker dat
een slachtoffer op een juiste mannier door zijn/haar mede leerlingen
word opgevangen en bejegend.
Wát kan ik daar mee ?
Als leraar heb je eigenlijk twee belangrijke taken.
In de eerste plaats moet je jezelf er van bewust zijn dat het
slachtoffer écht liever kiest voor school gaan dan thuis
zitten met al zijn/haar belammeringen en problemen. Toon interessen
door afentoe wat van je te laten horen. Een telefoontje kan
al heel veel bij het slachtoffer doen en uiteraard zou een huisbezoekje
helemaal geweldig zijn.
Maak gebruik van je positie als leraar en verzamel informatie
mbt de omstandigheden van het slachtoffer en besteed er een
les aan om de leerlingen inzicht te geven in wat er met het
slachtoffer aan de hand is.
Dit zal u zelf meer inzicht geven maar vooral ook de leerlingen.
Het neemt onzekerheden bij hen weg en geeft hen een beeld van
de ernst van de problemen van het slachtoffer. Hier door zullen
de leerlingen zich beter een voorstelling kunnen doen en zich
veel beter op hun gemak voelen zodra ze met het slachtoffer
geconfronteerd worden. |
| Mede
studenten; |
Lees het stuk hierboven over "leraren"vooral
ook eens !
Er bestaat voor een mede sudent absoluut geen groter feest dan
VRIJ van school te zijn ! Maar als zelfs gezonde kinderen een
"grote" vakantie van 7 weken al lang vinden, kan je
jezelf voorstellen hoe dat voelt wanneer je in de zelfde tijd,
óf nog veel langer, thuis moet zitten meet heel veel
pijn en belemmeringen !
Dat is inderdaad héél zwaar en eenzaam als je
gewent bent om je dagen door te brengen met 20 of soms zelfs
30 gelijk gestelde om je heen. Geen lol meer kunnen maken etc.etc.
Veel studenten vinden die eenzaamheid dan ook het moeilijkste.
Wát kan ik daar mee ?
Een slachtoffer is al héél snel blij te maken,
door gewoon afentoe een langs te gaan. Vind je dat eng, regel
dan dat er nog een of twee mede studenten met je mee gaan. Ga
nóóit met meer dan vier studenten tegelijk want
veel kans is dat veel te vermoeiend voor het slachtoffer. Vraag
je leraar om eens wat meer uitleg te geven over wat het slachtoffer
nou werkelijk heeft en wat dat nou allemaal betekend. Het voorkomt
dat je niet weet hoe je jezelf moet gedragen zodra je het slachtoffer
tegen komt want ééns kom je elkaar weer tegen,
al is het maar op de dag dat het slachtoffer weer gaat proberen
om de lessen te volgen. |
| |
Overige; |
| Buren |
Véél relaties vallen en staan met
"begrip en onbegrip"
In de buurt van een slachtoffer, ziet men alles wat er op straat
gebeurt máár, men vergeet dat er achter de voordeur
nog véél meer gebeurt, of juist niet !
Helaas hoor ik steeds vaker over onbegrip door mensen uit de
buurt, zeker als je al niet met allerlei gips om je lijf, over
straat gaat of in een riolstoel zit. Men beoordeelt slachtoffers
helaas te vaak alleen op dat wat men ziet en daarmee kan men
de plank enorm misslaan !
Menb ziet nl wel dat het slachtoffer regelmatig met zijn/haar
hond wandelt. Maar ziet niet dat het vaak is omdat het slachtoffer
het MOET omdat hij/zij haar huisdier niet wil en kan laten boeten
voor zijn/haar problematiek. Men ziet dan ook niet dat het slachtoffer
direct na thuiskomst neer valt op de bank of bed, omdat hij/zij
eerst een paar uur nodig heeft om bij te trekken.
Men ziet wél dat het slachtoffer zijn/haar auto aan het
wassen is. Maar men wil niet zien dat hij/zij daar een hele
dag mee bezig is omdat hij/zij met regelmaat tussendoor plat
moet gaan. Ze zien óók niet dat deze simpele wasbeurt
zwaar effect op levert in de komende dagen die volgen.
Dat het slachtoffer noot meer uit gaat of op braderieën
of andere evenementen te zien is, dat wil men niet zien. Net
zo min dat het slachtoffer met vakantie als enigste in de straat
NIET op vakantie gaat. En zo kan ik nog tal van voorbeelden
geven van wat buren wel en niet zien. Ht is nl niet wat men
kan zien maar een kwestie van wát wil ik zien !
Wát kan ik daar mee ?
Als buren kan je beginnen met niet meteen te denken dat iemand
aan het profiteren is.
Maar daar naast kan je méér voor een slachtoffer
betekenen dan je denkt. Niet alleen door eens te vragen of je
misschien iets voor iemand kan doen, maar alleen al eens afentoe
een bakkie bij ze te gaan doen of ze afentoe uit te nodige voor
een bakkie, kan héél verhelderend voor u en uw
beeld zijn. Maar vooral geef je daar mee het slachtoffer een
prettig gevoel in zijn/haar eigen omgeving want over het algemeen
voelen zij zich beslist niet zo prettig. |
| Verenigingen; |
Als je als slachtoffer (tijdelijk dan wel permanent)
uitgeschakelt word, is het ontzettend pijnlijk als nóóit
wat van je mede clubgenoten verneemt. Je deelt namelijk altijd
een passie samen en denkt dat er méér is dan enkel
die passie. Het is dan ook niet vreemd dat een slachtoffer het
erg moeilijk krijgt wanneer hij/zij moet concluderen dat de
relaties enkel bestonden uit hobby oogpunt. Immers is een hobby
vaak juist enkel een binnenkomertje om contacten te leggen.
Helaas gebeurt het maar al te vaak dat slachtoffers na een ongeval,
snel vergeten worden.
Wát kan ik daar mee ?
Houd contact ondanks dat dit nu niet meer via de kantine of
kleedkamer onderhouden kan worden. Een slachtoffer heeft het
al moeilijk genoeg om te dealen met al zijn dagelijkse hindernissen
en handicaps. Laat ze niet óók nog eens hun passie
verliezen !
Ga er vanuit dat je zelf zo iets overkomen zou zijn, hoe zou
je er dan zelf tegenover staan. |
| Lotgenoten |
Na slachtoffer geworden te zijn, is het moeilijk
om mensen te laten aanvoelen wat jij voelt. Er heerts over het
algemeen al snel veel onbegrip wanneer men geen tastbaar letsel
kan ontdekken. Helaas niet alleen door leken maar zelfs bij
specialisten vind men weinig gehoor.
Veel dagelijkse problemen kan je met iedereen delen want daar
lopen andere ook tegenaan. Echter als je slachtoffer van iets
word, dan maak je iets mee wat niet alledaags en zeker niet
normaal is !
Contacten met lotgenoten is in geval van slecht begrepen klachten
van enorm groot belang ! De drempel is voor velen echter erg
groot omdat men drommels goed weet dat dit héél
confronterend is. Het opzoeken van lotgenoten is dan ook als
een serieuze stap te zien, opweg naar acceptatie. Het is een
heel grote stap die je neemt en voelt als een enorme sprong
in het diepen.
Toch zal je merken dat wanneer je die sprong gemaakt hebt, je
in een heel andere wereld terecht komt ! Het eerste wat je zal
merken is dat je beslist niet de enigste bent ! Ook bemerk je
dat je te maken krijgt met mensen die je niet alleen helemaal
verstaan maar ook nog eens met de helft aan woorden genoeg hebben.
Zit je nog in de twijfelfase als slachtoffer, stap daar dan
nu overheen want je zal zien dat het je niet stappen maar sprongen
verder helpt ! |
Wie kruist je pad nog meer
?
|
|
Partners |
Pas toen ik zélf
slachtoffer werd, vielen de puzelstukjes op z`n plaats,
welke ik eerder als Partner Van, niet kon vinden. Terwijl
"juist" de partner de belangrijkste rol speelt
in het leven van een slachtoffer ! Lees verder op de
absoluut verhelderende partner
pagina ! |
|
Letselschade
Startpagina`s |
|
Over
slachtoffer.totall.eu |
| slachtoffer.totall.eu
is een initiatief van een mede verkeersslachtoffer en
in het leven geroepen om alle wan-prestaties van de
diverse ....
lees
hier verder >> |
|
|
