In de praktijk heb ik dan ook zélf ondervonden dat zodra er bekend is dat er letselschadeverhaal zaak loopt, men je liever ziet gaan als patiënt dan dat ze je zien komen. Ik heb aan den lijven ondervonden dat de specialist me weigerde verder te helpen door ineens te gaan zeggen dat er niets te zien was op mri en er dus niets mis was. Terwijl hij juist een mri liet maken omdat hij constateerde dat er iets ernstig mis moest zijn. Later bleek bij second opinion dat er idd wel degelijk iets behoorlijk mis was.

Óók werd me BEWUST een mri onthouden en mijn huisarts om de tuin geleid !
Het toeval bestond dat in een gesprek dat 2 jaar later plaats vond, mijn huisarts hard op zat te denken en ineens sprak over mri`s waar niets uit zou zijn gekomen, welke nóóit gemaakt waren ! Toen ik hem dat vertelde, viel zijn mond open van verbazing en liep het rood tot achter zijn oren van woede en ongeloof. Hij had me naar specialist gestuurd met verzoek om mri van nek en hoofd. De specialist wist me al binnen 5 minuten te vertellen dat ik depressief was ? Ondanks dat men tegelijkertijd in het revalidatiecentrum zo vol lof was over mijn aanpak en enorme psychische veerkracht. Hij weigerde de mri`s uit te laten voeren en na heel veel gebakkelei en dreigement om naar een andere specialist te stappen, liet hij enkel een mri van mijn hoofd toe. Voor dát moment dacht ik; dan heb ik in ieder geval al vast één mri klaar. Naar mijn huisarts schreef hij als antwoord. Geen mri afwijkingen gevonden.

Uiteindelijk hebben we gezamelijk een plan gesmede om alsnog een mri te laten doen, zónder tussenkomst van een specialist omdat deze anders wéér zou weigeren. Ik heb me persoonlijk bij de balie in het ziekenhuis gemelod met verwijsbrief, om rechtstreeks een afspraak te maken. Omdat mijn huisarts niet binnen regio bekend was (omdat ik inmiddels verhuisd was) vroeg men wie deze arts was. Ik heb hierop geantwoord dat het de arts is waar naar ik verwezen ben. Maar dat deze pas iets kan als de mri er is. Zo kwam het dat mri ná ruim 4 jaar, alsnog gemaakt werd. Resultaten logen er niet om. Er was duidelijk spraken van een nekhernia en zware artrose, welke weer aan toont dat het letsel er al langere tijd heeft gezeten. Röntgenfoto`s van direct ná het ongeval, geven duidelijk aan dat er geen enkel letsel aan mijn nek en ruggewervel was. Dus tel zelf maar uit !

In de praktijk zal men ook duidelijk kunnen bemerken dat één van de hamvragen tijdens een eerste bezoek aan de specialist is; is er spraken van letselschadeverhaal traject ? Men stelt deze vraag met als excuus dat dit vaak zoveel extra stress met zich mee brengt. In werkelijkheid is de hoofd reden om zélf meteen van aanvang te weten waar men rekening mee moet houden ! Er zijn zelfs centra`s waar letselschadepatiënten een extra toevoeging aan hun dossiernummer krijgen zodat iedereen die met je te maken krijgt, al op voorhand weet dat er een letselschadezaqak loopt !

Ik heb toen ik daar achter kwam, uitgeprobeerd óf dat idd ook zo was en noem het toeval of niet maar daar waar ik een afwijkend antwoord gaf, werd er duidelijk méér aandacht gespendeerd aan het trachten de oorzaak van het voorgelegde te vinden. In de andere gevallen werd ik beduidend vaker bewust dan wel onbewust, afgewimpelt. Of er werd gezinspeeld op de zgn psychische aspecten !

Ook zie je steeds vaker dat het alternatieve circuit zich laat horen. Merkwaardig genoeg zie je dat diverse alternatieve geneeswijzen ineens in staat zijn om klachten als whiplash, succesvol kunnen behandelen ? Dat schept bij mij niet alleen heel erg veel argwaan als ik bekijk wat whiplash nou precies in houd, maar gezien ik heel veel inzagen heb in resultaten van vele mensen die whiplash gekwalificeerd hebben gekregen. Moet ik helaas constateren dat héél veel manuele therapeuten op grote schaal misbruik maken van de noodkreet van mensen met whiplashverdacht letsel !

Maar waarom zouden ze het ook niet proberen ?
In deze tijd van recessie én met de wetenschap dat je ze nóóit aansprakelijk kunt stellen voor extra klachten bij een tóch al niet exact vast te stellen letsel, maakt letselschadeslachtoffers natuurlijk een héél aantrekkelijke doelgroep om binnen te halen. Er valt voor hen immers niets te verliezen, enkel te winnen ! Maar vraag ze niet om bewijzen, want dan blijft men het antwoord verschuldigd.

Begrijp me niet verkeerd. Zelf ben ik best wel redelijk begaafd en begaan met bepaalde zaken en sta ik beslist niet negatief tegenover alternatieve denkwijze en handelswijze. Ik wil ook beslist niet zeggen dat alle natuurgenezers en alternatief denkende, negatief bezig zijn. Maar het is de afgelopen jaren levensgevaarlijk geworden met al de nieuwe zgn genezers die met grote verhalen op internet verschijnen maar helemaal NIETS kunnen onderbouwen. Nóg met wetenschappelijke onderbouwingen nóg met feitelijke cijfers. En aangezien niemand het goed en kwaad in deze weet te scheiden, zijn aandoeningen die vallen onder de zgn niet of moeilijk definieerbare letsels/ziekten, niet iets waarmee je naar alternatieve geneeswijzen moet grijpen. Enkel omdat ze niet gaandeweg het proces controleerbaar zijn op verbetering of verslechtering van lichamelijke omstandigheden, anders dan afgaande op het eigen gevoel. Een gevoel wat alles behalve optimaal werkt gezien er een duidelijke en vaak ernstige verstoring van het systeem plaats vind.